skip to main content

Ιστορικές μαρτυρίες για τον "Αγ. Σίλα"

Η παλαιότερη αναφορά του οικισμού εντοπίζεται στη βενετική περίοδο. Το παλιό χωριό βρισκόταν στη θέση Περδικόνερο αλλά καταστράφηκε το 1645 στη διάρκεια του οθωμανοβενετικού πολέμου. Στην απογραφή του 1650 το χωριό αναφέρεται ότι είχε εγκαταλειφθεί. Παραχωρήθηκε μαζί με τα μετόχια του ως μούλκι στον μπεϊλέρμπεη των Χανίων Μεχμέτ Πασά. Στην απογραφή του 1670 καταγράφονται μουσουλμανικοί κλήροι στο χωριό, το οποίο αναφέρεται ως βακούφι του τζαμιού του Μεχμέτ Σοφού Πασά. Στην οθωμανική φορολογική απογραφή του 1671 καταγράφεται μαζί με το χωριό Στεργιανώ με 8 άτομα συνολικά που καταβάλουν κεφαλικό φόρο (Σπανάκης, Πόλεις, Α', 79, Β', 740, Σταυρινίδης, Μεταφράσεις, Β', 128).

Κατά την οθωμανική περίοδο, ο οικισμός κατοικούνταν από μουσουλμάνους και χριστιανούς ορθόδοξους. Το χωριό καταγράφεται μεταξύ των βακουφικών αφιερωμάτων του Μεχμέτ Σοφού Πασά (Σταυρινίδης, Μεταφράσεις, Δ', 227). Σύμφωνα με καταχώριση στο κατάστιχο του καδή του Χάνδακα μαρτυρούνται μουσουλμάνοι κάτοικοι και ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας στο χωριό, οι οποίοι αυτομόλησαν στους Βενετούς και οι περιουσίες τους δημεύτηκαν από την οθωμανική διοίκηση. Στην ίδια καταχώριση αναφέρεται ότι οι δημευμένες περιουσίες όσων από τους παραπάνω φυγάδες ήταν άτεκνοι περνούσε στην κατοχή του βακουφιου που ανήκε το παραπάνω χωριό (Σταυρινίδης, Μεταφράσεις, Δ', 272). Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Άγιος Σίλας κατοικούνταν σχεδόν αποκλειστικά από μουσουλμάνους.