skip to main content

Κρητικά Ρακοκάζανα

Φθινόπωρο, μαγική εποχή, όταν ο καιρός, ισοροπεί ανάμεσα στη ζέστη του καλοκαιριού και στο κρύο του χειμώνα.

Τρύγος, πάτημα, στράφυλα, καζάνι.........καλή παρέα.......

Όλα αυτά δένου μαζί, με έναν τρόπο, μαγικό, μοναδικό, επιδέξιο, όμορφο, ειδικά στην Κρήτη.

Εν αρχή, το καζάνι, σκεύος χάλκινο, ευμεγέθες (ανάλογα με την ποσότητα), πάει απ' τον πατέρα στο γιο, μαζί με την άδεια του, μια που νέες άδειες δεν δίδονται, οπότε ετε κληρονομείς, είτε αγοράζεις την άδεια.... με το καζάνι. Μετά..... το τελωνείο, όπου, αφού πληρώσεις τα δέοντα, παίρνεις την άδεια να το χρησιμοποιήσεις.
Ύστερα οι ενδιαφερόμενοι να καζανέψουν τα στράφυλα τους για να βγάλουν συνήθως τη ρακή τση χρονιάς, φέρνουν και τα ξύλα για τη φωτιά. Ο ενδιαφερόμενος, πρέπει να συνεννοηθεί με τον καζανάρη, για το πότε. Όταν έρθει η σειρά του, φέρνει τα στράφυλα και τα ξύλα, καλεί τους φίλους, ακόμα και τα όργανα καμιά φορά, καθοδηγώντας τους για τη τοποθεσία, η οποία μπορεί να είναι στη μέση του πουθενά, σε κάποιο υπόστεγο, ακόμα και κάτω από μουσαμά, συνθήκες πρωτόγονες, δεν έχει σημασία.

Τέλος οι καλεσμένοι, η παρέα, οι φίλοι, η ιεροτελεστία.....

  Ο καζανάρης, βάζει την υψηλή τέχνη, την κατάλληλη ποσότητα στράφυλα στο καζάνι, φροντίζει να μην πιάσει η καζανιά στο πάτο, το καζάνι μεταφέρεται στη φωτιά. Μπαίνει το πάνω μέρος, στεγανοποιείται με στάχτη και αλεύρι, συνδέεται με τον μηχανισμό ψύξης, συνήθως μια μικρή δεξαμενή με νερό και στην άλλη άκρη σε λίγη ώρα, θα αρχίσει να στάζει η πρωτόρακη, που δεν πίνεται, αλλά όσο περνάει η ώρα, παίρνει τις σωστές της αναλογίες. Αν βγει δυνατή, η καζανιά θα παραταθεί για λίγη ώρα για να πέσουν οι βαθμοί.
Το ρακοκάζανο  προσφέρει αυτή την ευκαιρία, γιατί αποτελεί εστία χαράς, φυσικής και αβίαστης μέσα στην ίδια την καρδιά της φύσης. Είναι κάτι σαν τη μετάβαση της παλιάς ζωής στα ρακοκάζανα με τις αυθεντικές γεύσεις, την φιλική συντροφιά, το κέφι, που αυξάνει πιο πολύ μέσα στο μεθυστικό άρωμα που αναδύει η καζανιά, το τσίκουδο, το στράφυλο και το μυρωδάτο απόσταγμα...
Αν έχεις πάει μια φορά, θέλεις πάντα να επιστρέφεις. Λίγο πολύ η ίδια σχεδόν εικόνα επικρατεί σε κάθε ρακοκάζανο της Κρήτης. Οι επισκέπτες εκτός από την σοδειά τους, πηγαίνουν να βεγγερίσουν με τους καζανάρηδες, να φάνε, να πιουν και να αποδράσουν για λίγο από το σήμερα.